Tuńczyk z puszki


Wśród różnych gatunków tuńczyka spożywanych przez ludzi, odmiana tuńczyka czerwonego, znana również jako „tuńczyk błękitnopłetwy, jest najcenniejsza i najbardziej poszukiwana. Jakość mięsa oraz pełny smak, sprawiły, że ryba ta obecnie stała się jednym z najważniejszych składników kuchni japońskiej. Biorąc pod uwagę jednak koszty połowu, na świecie dziś jest już niestety bardzo niewiele firm zajmujących się produkcją konserw przy użyciu tego gatunku, a większość z jeszcze istniejących, to zakłady rzemieślnicze

Atlantycki tuńczyk błękitnopłetwy dzieli się jeszcze na dwa podgatunki : orientalny, który spotykany jest między wybrzeżami Afryki Północnej i Europy północnej w basenie Morza śródziemnego oraz podgatunek, żyjący w Zatoce Meksykańskiej, między Kanadą i Ameryką Południową.

Tuńczyk wyposażony jest w szczególnie skomplikowany system naczyń krwionośnych, które umożliwiają mu ogrzanie swojego organizmu do temperatury nawet o 8 stopni wyższej od temperatury wody, w której pływa, co gwarantuje mu lepszą wydajność i najlepsze możliwości do pływania. Bowiem potrafi on przepłynąć nawet sto mil morskich dziennie, a maksymalna prędkość, jaką może osiągnąć wynosi aż 80 km/h. Zdolność ta jest uwarunkowana wielkimi migracjami międzykontynentalnymi(Morza śródziemne i Zatoka Meksykańska). Aby dotrzeć do swoich terenów lęgowych, przemierza on setki kilometrów.

Każdy tuńczyk co roku pokonuje daleką drogę, która rozpoczyna się na Północnym Atlantyku, będącym jego naturalnym siedliskiem i prowadzi aż na Południe. Kierowany instynktem genetycznym, podąża za miłością.

Chociaż tuńczyk potrafi osiągnąć wagę bliską 700 kg i żyć nawet trzydzieści lat, to preferuje on życie w grupie. Najwyraźniej jest bardzo towarzyski, bo na pewno nie jest to motywowane koniecznością obrony przed napastnikami.

Ogromny popyt na mięso tuńczyka doprowadził do tego, że gatunek ten jest zagrożony. Po latach pracy i wielu wnioskach dotyczących ograniczeń, które wpłynęły od Greenpeace, Unia Europejska w 2009 powołała Międzynarodową Komisję ds. Ochrony Tuńczyka Atlantyckiego(IATTC), która stworzyła konkretne wytyczne, aby osiągnąć równowagę pomiędzy ilością złowionych ryb, a zdolnością reprodukcyjną. Dzięki tym środkom ryzyko wyginięcia tego gatunku znacznie się zmniejszyło, co w konsekwencji doprowadziło do zwiększenia kwot połowowych w okresie od roku 2015 do 2017, o 20 %.

Produkty zawierające ten składnik